Een korte geschiedenis van Café Timmer. *

Timmer is niet alleen een monument in dranklustig opzicht. In de Rotterdamse monumentenatlas uitgave 1992 wordt het adres Oude Binnenweg 120 aangemerkt als Overige Monumenten. Gebouwd in 1870, vanaf 1875 een tapperij. Helaas zijn veel gegevens over dit pand bij de brand in 1940 verloren gegaan.

Café Timmer had in de vorige eeuw nog niet zijn huidige vorm, hetgeen afgeleid kan worden uit de vergunning die Ida Mortier in 1181 kreeg en waar de lokaliteit omschreven werd als geheel beneden huis.

In 1910 werd het straatnummer van het café gewijzigd van nr. 108 naar het huidige 120. Omstreeks 1917 kreeg Timmer waarschijnlijk zijn "definitieve vorm". Sinds 1914 vermeldde het register van drankvergunningen de aard van de lokaliteit als geheel benedenhuis in beneden hoeklokaal en hoeklokaal op eerste verdieping. Vergunninghoudster mevrouw Ida Mortier.

In het boek van Herman Romer Oude Binnenweg toen en nu - De geschiedenis van een Rotterdamse straat was de Binnenweg in de jaren dertig al een straat met winkels, bioscopen en horecatempels. Hoe groot de bijdrage van Café Timmer aan dit nostalgische beeld was, is moeilijk te achterhalen. Wel kan worden vastgesteld, dat met het opleven van de economie het café in 1938 voor het eerst in de telefoonboeken vermeld wordt.

Het bombardement van de Duitsers in 1940 leek aanvankelijk de Binnenweg te sparen. Later draaide de wind en sloeg de brand over naar de Binnenweg en omgeving. Slechts een gering deel bleef gespaard omdat op 15 mei de wind wéér draaide. In dat deel stond Timmer. Het café kwam in 1941 in handen van N.V. Distilleerderij C. Meyer & Co, die met distilleerderij De Palmboom der oorlog zou overleven. In 1958 werd de distilleerderij overgenomen door Distilleerderij P. Hoppe N.V.

Jaren na de oorlog kwam de volgende dreiging voor het voortbestaan van Café Timmer. Een bedreiging voor Café Timmer ontstond in 1964 door de Nieuwe Drank en Horeca wet. Het probleem lag in de inrichtingseisen van de lokaliteit zoals goede ventilatie, toiletten voor dames en een minimumoppervlakte van 35 m2.Gelukkig kwam Café Timmer in aanmerking voor een ontheffing op de oppervlakte eis. Dit gold echter niet voor het damestoilet, zodat er in de jaren zestig Timmer zijn balkon met kreeg.In 1969 produceerde de gemeente weer eens een saneringsnota met plannen om de (oude) Binnenweg en het Eendrachtsplein te slopen. Na felle weerstand tegen deze kaalslag gingen deze plannen gelukkig niet door.

Klaas en Sjaan DuisterAl bestaat de lokaliteit van Café Timmer meer dan een eeuw, de faam van het café als brandpunt van 'de' spraakmakende Rotterdamse gemeente is van recenter datum. In het naoorlogse Rotterdam speelt Café Timmer aanvankelijk een zeer bescheiden rol. Timmer zelf, van 1930 tot begin 1970 achter de tap onderkende drie soorten publiek - steuntrekkers, Drees -mensen en oud-zeelieden. Het was een gewoon volkscafé alleen bier, jenever en vieux. Vrouwen kwamen bij Timmer de zaak niet in. Hij stuurde ze weg en zei: "Ga maar Visser naar de overkant. "

Door een foutje in de bedrijfsvoering van het verderop gelegen café Melief Bender , waar de toenmalige eigenaar de zaak wilde moderniseren zochten de journalisten naar een andere stek. Ze hielden het voortaan op de Schouw in de Witte de Withstraat en Café Timmer. In die zaken was de goede oude tijd nog steeds voelbaar.

Het toenemend aantal journalisten stemde Ger Timmer aanvankelijk niet vrolijk. Hij wilde journalist Henk Donia nog wel tolereren - naar eigen zeggen- maar andere baarddragers werd de deur gewezen. De verandering van publiek bleek echter niet te stuiten.

Nel KnuversIn Nou en? Timmers dagboek dat in 1983 als uitgave van de Rotterdamse Kunststichting in 1983 verscheen bij het afscheid van Klaas en Sjaan Duister werd duidelijk welk een dominante rol het journaille in die periode in Timmer gespeeld heeft. Liefst 52 klanten leverden een bijdrage, een ruime meerderheid had een journalistieke achtergrond. de overige een artistieke. Het idee dat Timmer in de eerste plaats een rustpunt was, dat niet met zijn tijd meeging werd duidelijk verwoord door Gert Jan van der Laan van het Vrije Volk: "Terwijl in de jaren zestig, zeventig en het begin van de jaren tachtig alles leek te veranderen verschenen er bij Timmer geen borrelnootjes, puntjes whisky, gokkasten of pina coladas.

Hoe houd je je vast aan tradities en ga je toch met je tijd mee? Dat is in het kort het probleem waar Nel Knuvers en Marten Snoek mee geconfronteerd werden toen zij het café overnamen in 1983. De introductie van een sinaasappelpers, ijsblokkenmachine en een koelinstallatie moderniseerde "Timmer" zonder aan het echte karakter van de zaak te tornen. Minstens zo belangrijk was, dat in die tijd Café Timmer voorzien werd van een terras. Nu lijkt het terras niet meer weg te denken, maar in 1983 was het toch wel even wennen.

Legendarisch werden in die tijd de wielerwedstrijden om de Timmerbokaal. Een heuse wielerwedstrijd. De eerste wedstrijd ging met drie deelnemers naar Delft op en neer, de winnaar was Mario van der Voorden. De prijs, de door Nel Knuvers spontaan ter beschikking gestelde Timmerbokaal en een pot augurken. Enkele maanden later volgde een twee editie met achttien deelnemers. Er werd een parcours uitgezet rond Zestienhoven. De start was weliswaar op de Oude Binnenweg, maar de koers begon pas echt op de Doenkade. Bij de derde editie was er zoveel belangstelling, dat het deelnemeraantal beperkt werd tot 40. De strijd om de Timmerbokaal beleefde tien edities.

Aad MaaskantIn 1988 deed Aad Maaskant zijn intrede achter de bar. Na meer dan dertien jaar in een restaurant gewerkt te hebben, veloor hij in 1988 zijn baan. Een zwager, die bevriend was met Nel en Marten maakte hem attent op een vacature aan de Oude Binnenweg. Na een kort gesprekje werd hij aangenomen. Het was wel even wennen aan de entourage, vooral het ontbreken van de muziek, maar met de gasten waren er weinig problemen. Timmer heeft een heel fijn publiek. Je loopt nooit te puffen omdat je bang bent dat er wat gebeurt zoals in andere cafés.

In het jaar 2000 verkocht Nel de zaak aan Frans Engelenhage . Vier en een half jaar lang was de zaak een beetje stuurloos. In 2005 sloot 'Timmer' zelfs even zijn deuren.

Gelukkig maar kort, want Bertus Vermeulen, al in bezit van een ander beroemde antiek horeca-etablissement  Café Vermeulen aan de Nieuwe Binnenweg nam Café Timmer over en is van plan de oude glorie van 'Timmer' weer te herstellen.

Café Timmer is in de oude glorie hersteld!

Zozeer zelfs, dat het café in een reclame filmpje op de televisie gebruikt werd en met de eigen naam daarin genoemd en geroemd werd.

 

* Feiten overgenomen uit het boek "Nou nog ééntje dan ( Honderd Jaar Café Timmer) geschreven door Hans Baaij in opdracht van Stichting Timmer vereeuwt.